O Parafii

Patron naszej parafii, św. Ignacy urodził się w 1491 roku, w Loyola.  Na chrzcie świętym otrzymał imiona Ingio (Ignacy) Lopez de Loyola. Urodził się w licznej rodzinie – był najmłodszym z trzynaściorga dzieci. Na temat młodości nie wiemy zbyt wiele. Pracował jako paź na dworze podskarbiego królowej Izabeli w Asevalo, a także służył wicekrólowi Nawarry. Publicznie Ignacy lubił pokazywać się w stroju rycerza, nosząc sztylet i miecz. Jak sam przyznał swoim współbraciom, przez długi okres życia, oddawał się z największą radością i ochotą ćwiczeniom rycerskim, swobodnym miłostką, marnością światowym, wciąż marząc o sławie rycerza.
Przełomowym wydarzeniem w życiu Ignacego, staje się obrona twierdzy w Pampelunie w 1521 roku. W czasie bitwy naszej bohater zostaje ciężko ranny. Kula armatnia rani lewą nogę, prawa zostaje strzaskana. Ranny bohater szybko zostaje przetransportowany do rodzinnego zamku. Zoperowany, musi poddać się długotrwałej rekonwalescencji. Jak sam twierdził, w czasie powrotu do zdrowia, nudzi się niemiłosiernie. Aby zapełnić czas, prosi o lektury o tematyce rycerskiej. Niestety zamkowa biblioteka nie posiada takowych. W ten sposób do jego rąk trafiają książki, które zmienią życie Ignacego diametralnie. ?Złota Legenda? autorstwa bł. Jakuba Voraigne oraz ?Życie Jezusa? Ludolfa de Saksa pomogą zrozumieć Ignacemu, jak próżne życie prowadził do tej pory.
Po powrocie do zdrowia niemalże natychmiast Ignacy opuszcza rodzinny zamek i udaje się do pobliskiego sanktuarium maryjnego, Montserratu. W drodze oddaje napotkanemu żebrakowi rycerską zbroję, a przed wizerunkiem Maryi zostawia swój miecz, ślubując, że już nigdy nie wróci do dotychczasowego życia.  Po wizycie w sanktuarium zamieszkuje celę w dominikańskim klasztorze w Manrezie. Miejsce to wydaje mu się zbyt wygodne, dlatego Ignacy postanawia zamieszkać w pobliskiej grocie. Rozpoczyna głębokie życie duchowe. Codzienna modlitwa, biczowanie, rozważanie Męki Pańskiej, post, udział w Eucharystii, to tylko nieliczne praktyki, którymi wypełniał swój dzień Ignacy. To w tym czasie powstaje zarys największego dzieła duchowego ?Ćwiczeń Duchowych?.
Święty Ignacy pragnie w swoim życiu zrealizować jeszcze jedno marzenie ? pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie chce pozostać do końca swojego życia. Marzenie zostaje zrealizowane w połowie. Namówiony przez lokalnego biskupa, kończy pielgrzymowanie do Ziemi Świętej i wraca do Ojczyzny. W czasie powrotu nie obywa się bez niebezpiecznych  przygód. Dwukrotnie oskarżony o szpiegostwo trafia do więzienia, co znacznie wydłuża drogę powrotną.
Po powrocie podejmuje studia. Uczy się języka łacińskiego, studiuje filozofie a wolny czas poświęca na pracę na rzecz najuboższych. Jego skromny strój i styl życia, przyciągają uwagę Inkwizycji, która kilkakrotnie więzi Ignacego. Wszystkie te trudności święty znosi w głębokim pokoju i radośnie dla Jezusa.
W 1528 roku udaje się do Paryża. Tam poznaje św. Franciszka Ksawerego, bł. Piotra Favra. Do tej trójki dołączają kolejni bracia i 15 sierpnia 1534 roku w kapliczce na zboczu wzgórza Montmartre, w czasie Mszy świętej składają śluby zakonnego, tworząc zakon, który w dziejach Kościoła ma odegrać doniosłą rolę. Bracia udają się do Rzymu, gdzie zachęceni przez papieża Pawła III przyjmują święcenia kapłańskie.
W tym czasie św. Ignacy pisze Konstytucje dla zgromadzenia, które zostają zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 1540 roku. Zgromadzenie Jezuitów, którego św. Ignacy zostaje pierwszym przełożonym generalnym, rozrasta się w bardzo szybkim tempie. Wystarczy wspomnieć że już na Soborze Trydenckim (1545-1563) Jezuici odegrają główną rolę.

Ostatnie lata życia św. Ignacego pochłonęła praca na rzecz Towarzystwa. Nękany różnymi chorobami zmarł 31 lipca 1556 roku. Ciało świętego spoczywa w kościele Di Gesu, w Rzymie.

Do chwały błogosławionych wyniósł Ignacego papież Paweł V w 1609 r., a kanonizował go papież Grzegorz XV w 1623 roku.